Trainingen -2

De tijd van zwarte (of witte) piet, kerststollen, oliebollen, appelflappen en vuurwerk ligt al weer ruim achter ons. Rommelige maar toch ook wel weer gezellige dagen. Lange avonden en lange nachten. Dat laatste hebben we overigens totaal geen problemen mee. Maar we beginnen nu toch ook wel uit te kijken naar wat meer daglicht zodat je ook ’s avonds nog weer ’s wat kunt doen. Ook onze beide “meiden ” zijn de feestmaand weer goed doorgekomen al zien ze er niet uit. Vooral rond de drinkplaats is het alleen maar blubber en nog eens blubber. En wat is er dan mooier om daar met de hoeven in te slaan totdat de troep overal zit………… We laten het maar zo. Af en toe een beetje poetsen en voor de rest hopen op ander weer. Ze zijn altijd enthousiast als we bij de weide komen en herkennen de auto al helemaal. Soms komen ze aanstormen en een andere keer staan ze al bij het hek te wachten. Ingebouwde klok misschien? Het schijnt dat dieren toch op de één of andere manier gevoel voor tijd hebben. Het mennen voor de kar gaat op dit moment wat wisselend. Diana doet gewoon altijd haar best en dat gaat dan ook goed maar Janice had laatst zo ineens het idee: “ik doe even niet mee”

Er zat geen stuur meer op en dan ook nog vol gas van start gaan, dat willen we natuurlijk niet en al helemaal niet als we in het voorjaar op reis gaan en dan dit gedrag in het verkeer.Tja, en daar sta je dan als onervaren paardeneigenaar. Wat nu? Is er iets mis met het bit? Nee, volgens ons niet. Het tuig? Nee, niets bijzonders te ontdekken. En dan merk je weer dat het ontzettend fijn is om de ervaren mensen van PMO in je directe omgeving te hebben.

 Na een half rondje met een ervaren menner was de conclusie: Pubergedrag.  Huhhh, kan een paard puberen dan? Ja, blijkbaar wel. Na wat goede raad en meninstructies bleek het inderdaad beter te gaan. De dames moeten nog veel leren, en niet alleen de dames. Ook wij komen vaak door ervaring er achter dat je soms dingen beter anders kan doen. Een – nogal pijnlijke – ervaring overkwam me enkele weken geleden tijdens het aftuigen ( ik blijf het een raar woord vinden) Janice stond vast en had jeuk (zweet) en begon zich te schuren aan de paal waaraan ze vaststond. Op zich begrijpelijk maar ik stond tussen paal en paard en daar wordt een mens niet beter van (ze weegt ongeveer 675 kg). dus,………..Na en week pijn was de conclusie van de huisarts: Een gekneusde rib. En dan is de uitvinding van paracetamolletjes best handig. Maar desondanks gaan we enthousiast en vol goede moed 2019 in. We houden je op de hoogte van de nieuwe vorderingen.

 

 


 

 

Dit bericht is geplaatst in Plannen maken. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.